مقدمه اصالت در عرفان اسلامى به عرفان عملى يا سير و سلوك الى الله و فى الله تعلق داشته و قرب به خدا ، خداجويى و خدا خويى بنياد و اساس آن است و اين سَير و صَير كه شدن در ظاهر و باطن و ملك و ملكوت يا به بيان ديگر هجرت درونى و حركت نهادى و انفسى انسان سالك است تا تخلق به اخلاق الهى يافته و الهى ، رحمانى و ملكوتى گردد كه نيل به چنين حقيقت تابان وجاودانه‌اى فرع بر ايمان آگاهانه و عارفانه به معبود و محبوب راستين و استعانت از رحمت رحيميه اش در راه قرب وجودى به اوست تا سالك تحت ولايت الهيه قرار گيرد و هماره در پرتو فيض و فضل الهى به سير سماوات و سلوك تا شهود اهتمام ورزد : « ان الذين قالوا ربنا الله ثم استقاموا تتنزل عليهم الملائكه الا تخافوا ولا تحزنوا » « 1 » پس باور به الوهيت و ربوبيت الهى و صبر و ثبات در طى طريقت دوست يك ضرورت اجتناب ناپذير در عرفان عملى است به همين دليل عناصر ذيل از ضروريات طى اسفار عرفانى و مقامات معنوى است : الف ) معرفت و بصيرت به راه يا راه شناسى ب ) آگاهى وگواهى به راهنما و راهبر كه به استاد سلوكى ، پير طريق ، خضر راه ، مراد و مرشد موصوف و موسوم است ج ) شناخت مراحل و منازل خطير اما پر خطر و راهزنان راه د ) شريعت شناسى و شريعت مدارى در همه مراحل سير و سلوك و . . . . در ضرورت استاد عرفان عملى و داشتن پير راه و راهنما و راهبرى خبير و كاركُشته مىتوان به حديث امام صادق ( ع ) نيز استناد و استشهاد كرد كه فرمود : « يخرج احدكم فراسخ فيطلب لنفسه دليلًا و انت بطرق السماء اجهل منك بطرق الارض فاطلب لنفسك دليلًا » « 2 » چنان كه در سفر آفاقى و مسافرتهاى معمولى دنبال راهنما هستيم پس به طريق اولى در سفر انفسى و مسافرتهاى آسمانى و ملكوتى « طلب راهنما » امرى بديهى و ضرورى است . امام على ( ع ) در نهج البلاغه فرمود : رحم الله امرء اسمع حكماً فوعى و دعى الى رشادفه ، واخذ بحجزة هادٍ و فنجا » « 3 » ( خدا رحمت كند مردى را كه حكمى را بشنود وخوب فراگيرد و به راه راست خوانده و پذيرفته شود و به دامن راهنمايى چنگ زده ونجات يابد . ) ابن

--> ( 1 ) - فصلت - 30 . ( 2 ) - كافى ، ج 1 ، ص 185 كتاب الحجه . ( 3 ) - نهج البلاغه ، خ 74 .